Space van antoinette

Verloren liefdes
dwarrelen over
het water.
een verloren hart
brandend zand
een bloedend hart
langs de waterkant
ben ik verdwaald
verloren liefdes in
mijn bagage
meegesleurd
op hoge golven
van weemoed...

De dagen mijn lief
ze gaan en ze komen,
zonder jou te zien,
zonder jou te horen.

al ben je me,- onverhoopt-
blijven vast houden
met een lus van een kus
in de streel zachte fluistering
van tedere schaduw woorden
die zich zonne stalend
weerkaatsten,- in mijn hart
want daar ben jij.

nooit ver weg mijn lief,
maar altijd zo
heel wezenlijk dichtbij
lief ik jou,- in mij !...

Beminnelijke zoenen
laten zich niet
sensueel vertalen
van mond naar mond,
maar laten zich
eenvoudig én warm
overdragen
van hart naar hart !!...

Stralende ogen in de zon,
glans van natte haren.
Als ik dat in woorden vatten kon
en voor de toekomst kon bewaren.

De zon die twinkelt in haar ogen,
haar huid glanst nakend in het licht.
Het leven laat mij iets ervaren,
nog nooit verwoord in een gedicht.

Haar zachte huid en wilde haren
verleiden mij, ik raak verward.
Laat al mijn vooroordelen varen,
haar naakte huid voelt heel apart.

Vochtige lippen,zilt,- een prachtig
stralende spontane lach.
Wat is ze mooi, God allemachtig.
Ik verdwijn in deze dag...

het is donker
de wind blaast in een
zwoele zucht, haar stille doch
licht hoorbare vlaag
over het plein.
licht zwoegend en zwaaiend,
kronkelt en wervelt zij zich een baan
door de jonge bladeren in de bomen,
en in haar verdere vlucht, streelt zij
met een zacht striemend geluid
het dak van de kerk.
in haar laatste vlucht,
steil wrijvend langs de gevel
daalt zij naast mij neer.

ineens,...
volledige stilte,
alleen ik in de zwoelte van de nacht
op dit verlaten plein.....