liefde is niet iets dat door iemand

anders tot ons komt. het is een

uitbreiding van onze eigen

gedachtenwereld, die op ons

terugkaatst in wat de glimlach van

een ander lijkt te zijn...

 

als ik mij alleen voel

dan praat ik tot mijn kat

die zit dan stom te kijken

en knipoogt dan maar wat

 

hij draait ook met zijn oortjes

naar mijn stem geluid

met zijn rode tongetje

een stuk zijn bekkie uit

 

het is alsof hij zeggen wil

ach mens ga jij toch heen

met een kat als ik bij jou

ben jij toch niet alleen...

 

anoniemieniemienie.....en ann

verkennende vingertoppen

je hete adem streeld mn huid

mn geilheid is niet meer te stoppen

uit mn keel ontsnapt geluid

 

dwingend zoekend jou verkennend

haastig grijpen geef me meer

mijn lippen willen jou verwennen

likkend zachtjes op en neer

 

tongen zoeken handen vinden

zuchten kreunen hijgen

elkaar verslinden

de lust de vraag om meer

 

geef me wat ik hebben wil

lik me kneed me heerlijke lust

terg me maak de passie stil

voor de wekker me weer wakker kust

 

anoniemieniemie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

het  is meestal maar heel even dat je het ziet

het is een tegenovergesteld teken van verdriet

het is iets dat doe je bijna zonder na te denken

om iemand even een warm gevoel te schenken

het gevoel van aandacht aan iemand geven

met de vraag... lach es even?

 

de vraag word vervelend misschien,

maar het is iets fijns om die lach bij jou te zien.