de zoveelste avond pure eenzaamheid

zet mijn verse bak koffie
steek wat kaarsen aan
schud de kussens
luister muziek,

weer staar ik naar de sterren
de hemel is helder geworden
een wazige maan schijnt
wat meer licht naar binnen,

de telefoon blijft stil
er gebeurd gewoon niets
enkel ik en die oude bank
toch vind ik het allemaal niet erg,

neem een slok van de lekkere koffie
geniet van het knapperige koekje
wel verschijnen er tranen
maar ook die zijn we wel gewent...

Ik wil weg dromen
gewoon even nergens
aan denken
dan terug keren
met beide benen op de grond..
maar dromen
is een weg zweven van de realiteit
daarna ontwaken
voelt ineens koud aan
en toch..
hoort dromen
bij het leven
even je gedachten
vrij laten zweven
en geluk beleven...